این از اون چیزاییه که همیشه لج منو در میاره. البته بیشتر تو حرف زدن کاربرد داره تا نوشتن، ولی من میخوام از این فرصت استفاده کنم و بگم.
ببینین، وقتی دو نفر همدیگه رو برای اولین بار میبینن و به همدیگه معرفی میشن، کسی که اول معرفی شده بعد از اینکه معرفی نفر دوم تموم بشه میتونه بگه “خوشوقتم”. البته نفر دوم هم میتونه بگه، ولی قشنگتر اینه که اولی بگه.
حالا دوتا مشکل وجود داره:
1. قبل از اینکه کسی رو بهتون معرفی کنن نباید بگین “خوشوقتم”. باید صبر کنین اون رو هم معرفی کنن و بعد بگین. بعضیها وقتی نفر اول معرفی بشن، قبل از اینکه طرف دوم معرفی بشه دستشون رو دراز میکنن طرفش و میگن “خوشوقتم”؛ از چه بابت خوشوقتی؟ یه کم صبر کن اون رو هم معرفی کنن بعد بگو، که مثلا بگیم از بابت آشنایی با اون آدم خوشوقتی.
2. اکثرا به جای “خوشوقتم” میگن “خوشبختم”! آخه یعنی چی؟ یه نفر من رو ببینه و برگرده بهم بگه “من خوشبختم”، خوب خوش به حال شما که خوشبختی، به من چه ربطی داره؟ وقتی آدم میگه “خوشوقتم”، یعنی اوقات خوشی دارم که مثلا به خاطر آشنایی با شماس.
